• Pierwszy model na który się natknąłem to Fonek. Aparat faktycznie wygląda jak zabawka dla dziecka, ale na pewno nią nie jest, chociaż pełnowartościowym telefonem na pewno też nie. To znaczy, można z niego dzwonić i wysyłać SMS-y, ale pod warunkiem, że aparat działa w trybie RODZIC. Opcja ta pozwala tacie lub mamie odpowiednio skonfigurować komórkę, a odpowiednio skonfigurowany Fonek pozwala na pełną rodzicielską kontrolę nad poczynaniami pociechy. W trybie DZIECKO nasza latorośl będzie mogła zadzwonić lub wysłać SMSa (o ile już umie pisać) tylko do numerów znajdujących się w książce telefonicznej, a wcześniej przez rodziców ustalonych. Mało tego – przychodzące połączenie telefoniczne od nieznanych numerów automatycznie zostają odrzucane! Oprócz tego, telefon ma funkcję prostego wybierania i co bardzo fajne, przycisk SOS dzięki któremu dziecko połączy się z numerem zapisanym pod przyciskiem 1 w prostym wybieraniu (czyli domyślnie z mamą lub tatą). Jednak to nie wszystko – bo telefon pozwoli zatroskanemu rodzicowi wyszpiegować swoje dziecko dosłownie wszędzie :). Każdy administrator (czyli rodzic) może zadzwonić do pociechy i podsłuchać co akurat dziecko robi, a co najciekawsze młodzieniaszek nie będzie wcale wiedziała o tym, że jakieś połączenie ma miejsce! Bardzo fajną opcją dla nadopiekuńczych tatusiów i mamuś jest opcja Dotarłem, dzięki której dowiemy się czy dziecko jest już w domu po powrocie ze szkoły! Powiadomienie zostanie wysłane wiadomością tekstową. Telefon wygląda solidnie i jest dostosowany wielkością do małych dziecięcych dłoni. Fonek nie obsługuje takich bajerów jak Bluetooth czy GPRS, ale w tym wypadku to raczej niepotrzebny nadbagaż niż obowiązek. Muszę przyznać, że jestem bardzo pozytywnie zaskoczony tak profesjonalnym narzędziem pomagającym w opiece. Cena jest chyba adekwatna do wartości telefonu i wynosi 200-300 złotych.

• Kolejnym telefonem na który trafiłem podczas poszukiwań jest Samsung Tobi. Tutaj mamy już prawdziwy wypas, bo to prawie “dorosły” telefon. Ma aparat fotograficzny, odtwarzacz MP3, radio, bluetooth a dodatkowo obsługuje karty microSD. Co sprawia, że aparat jest przeznaczony raczej dla dzieci i młodszych nastolatków niż dla dorosłych? Chociażby to, że większość funkcji telefonu można zablokować (ale tutaj niespodzianka – dostępu do transmisji danych nie da się kontrolować!) a telefon posiada funkcję SOS, oraz – co naprawdę mnie rozbawiło – funkcję “kamuflującą” dzięki której można symulować, że dziecko odbiera telefon od ojca na wypadek, gdyby ktoś je nam niepokoił! Totalna kosa, w życiu bym na to nie wpadł :))). Aparat posiada też funkcję nagrywania rozmów i ma łącze USB. Rozsuwana obudowa nie jest chyba najlepszym pomysłem jeśli chodzi o wytrzymałość telefonu, ale nadaje mu “dorosły” wygląd co dla niejednego nastolatka może okazać się dużym plusem. Samsunga Tobi można kupić za 500 złotych i moim zdaniem to trochę za dużo, bo za znacznie mniejszą kwotę można kupić aparat o podobnej funkcjonalności bez etykietki “telefonu dla dziecka”.

• Nokia też nie daje sobie w kaszę dmuchać i także wypuściła na rynek telefon przeznaczony między innymi dla nieco młodszych użytkowników. Model 2630 (w podobnym stylu jest mnóstwo fińskich modeli) ma być czymś w rodzaju pierwszej komórki, dlatego jest maksymalnie prosty w obsłudze, a dodatkowo odznacza się wytrzymałą baterią i bardzo solidną obudową.  To jeden z tych modeli, który śmiało możemy oddać małemu urwisowi który namiętnie babra się w kałużach przed blokiem, wchodzi na drzewa i gra godzinami w piłkę – telefon nie powinien szybko się poddać wstrząsom, a nawet gdyby to i tak nie będzie go żal bo nie jest drogi :). Nokia 2630 obsługuje wprawdzie MP3, ale 11 MB pamięci i brak obsługi kart microSD dyskwalifikuje ją jako telefon do słuchania muzyki. Bardzo dobrze, żeby sobie młodzi Polacy słuchu nie psuli! ;-). Aparat fotograficzny jaki znajduje się na pokładzie według dzisiejszych standardów nie jest aparatem fotograficznym nawet w dużym cudzysłowie – 0,3 Mpix nikogo dziś nie zadowoli. Cena natomiast będzie znośna dla osób, które nie zamierzają wydawać fortuny na pierwszy telefon dla swojego dorastającego szczypiora – 250 złotych to średnia kwota jaką należy za tę komórkę zapłacić.

Jeśli chodzi o polski rynek, więcej telefonów typowo dziecięcych nie znalazłem. Całkiem możliwe, że w sieci można znaleźć pojedyncze modele czy przerzuty z Chin, ale ich producenci raczej nie należą do potentatów. To oczywiście nie wzbudza zaufania, a to jest niezbędne jeśli dajemy dziecku pierwszy telefon. Przy okazji warto odwiedzić stronę Moja Pierwsza Komórka, gdzie można znaleźć sporo ciekawych informacji na temat dzieci i ich kontaktów z telefonami komórkowymi. Cieszy mnie to, że wiele miejsca poświęca się tam kulturze korzystania z telefonów komórkowych, bo sądząc o tym co widać na ulicach i w komunikacji miejskiej nie wszyscy małolaci wiedzą co to takiego ta cała kultura.

Foto:adlie

Razem z czwartą odsłoną przyjdzie jeszcze większa prędkość i większa energooszczędność – banał. Chociaż technologia czwórki jest już gotowa, to do użytku wprowadzi się ją prawdopodobnie dopiero z początkiem 2011 roku.  Wiadomość ta cieszy, bo oznacza nie tylko lepszą komunikację na linii komputer-telefon czy telefon-telefon, ale także dużo wygodniejsze korzystanie z wielu innych “zabawek” w stylu kamer HD. Jedyną zagadką pozostanie to, kiedy w praktyce zobaczymy Bluetooth 3/4 w popularnych urządzeniach…

Źródło: intomobile.com

• Drogą łącząca przyjemne z pożytecznym: trzeba pojawić się na jednym z koncertów finałowych WOŚP w jednym z siedmiu miast. Przy okazji warto mieć ze sobą telefon z włączoną komunikacją Bluetooth, aby otrzymać program bezpośrednio na swoją komórkę. Oto w jakich miastach i w jakich miejscach można dostać Pierwszą Pomoc: Warszawa (impreza pod Pałacem Kultury, a także w studio TVP2 na Woronicza), Łódź (Gimnazjum nr 44 oraz siedziba Angory przy Piotrkowskiej 94), Kraków (Rynek Główny),  Wrocław (Park Wodny na ul. Borowskiej), Poznań (Centrum Kultury Zamek), Gdańsk (Długi targ), Gdynia (ciężko przechodzi mi to przez klawiaturę, ale muszę to napisać … Ognisko Związku Młodzieży Chrześcijańskiej “Polska YMCA” ;-) .
• Droga “na leniucha” – wystarczy wysłać darmowego SMS o treści “Pomoc” na numer 8045. W zamian dostaniemy linka do strony WAP z której można ściągnąć to co trzeba. Jeśli nie ufasz SMS, możesz aplikację pobrać manualnie ze strony www.plus.pl lub wap.plus.pl.

Co znajdziemy w programie? To krótki, aczkolwiek treściwy poradnik z udzielania pierwszej pomocy. Wszystkie niezbędną do ratowania czynności opatrzone są małą, chociaż czytelną grafiką i zrozumiałym opisem. Program bardzo na temat, jeśli ktoś nie czuje się zbyt pewnie ze swoją wiedzą ratowniczą. Nie ma jednak co się łudzić: nawet najlepsza aplikacja nie nauczy nas ratowania życia podczas wypadku – dlatego wciąż najlepszym tego sposobem jest porządny kurs pierwszej pomocy!

• Obecnie mamy do czynienia z próbą wprowadzania na rynek telefonów z Symbian^2 – to znaczy z ulepszonym UI czy lepszą integracją użytkownika z telefonem (widgety itd.). Próbkę tej metamorfozy zaobserwować możemy w modelu Nokia N97 mini. Faktycznie, model ten jest chyba bardziej “ludzki” niż reszta ;-)
• Symbian^3 pojawi się na początku przyszłego roku i ma zawierać takie elementy jak obsługa kilku pulpitów, nawigacja za pomocą jednego dotknięcia, a także obsługę techniki multitouch, obsługę technologii NFC (min. płatności zbliżeniowe). Lepsze ma być działanie sieci oraz transmisja danych za pomocą Bluetooth.  Symbian^3 będzie też o wiele szybszy niż obecne S60. Widoczne to będzie chociażby przy skrolowaniu ekranu, gdzie obecna wartość 15fps ma zostać zastąpiona wartością aż 60 fps.
• Symbian^4 ma być czymś co na nowo zdefiniuje cały system. Lepszy, szybszy i bardziej przyjazny UI ma rzucić na kolana w drugiej połowie przyszłego roku w wersji demo, a pod strzechy trafi w roku 2011. Zapowiedź równie interesująca co ogólnikowa…

Nokia zapowiada także dalszy rozwój linuksowego systemy Mameo, ale ten przeznaczony będzie raczej do tabletów z funkcjami telefonu niż tradycyjnych smartfonów. Wyposażony w ten system jest model N900 i ejst to raczej mini-komputer niż telefon, nie tylko ze względu na możliwości, ale i rozmiary.

Przypomniało mi się, że jakiś czas temu Michał Małaj w komentarzu do jednego z moich tekstów napisał, że dotykowy interface to jedynie dodatek do telefonu. Jeśli dodatek to bardzo atrakcyjny, bo ilość modeli z Symbianem i dotykowym UI będzie wzrastać co widać na poniższej grafice.

Tak więc mamy obietnicę Nokii na odświeżenie systemu, który od strony UI bardzo dużo traci w porównaniu z konkurencją. Cóż, nie pozostaje mi nic innego jak życzyć Finom powodzenia :) Szczególnie, że obiecują całkiem sporo dosyć wymiernych korzyści – jak na przykład zmniejszenie ilości niezbędnych ruchów do utworzenia konta e-mail (z czterech do dwóch) lub do wejścia do ulubionych multimediów (z 8 kliknięć do 2). Zapowiada się grrrrrubo!

Źródło: Allaboutsymbian

Oczywiście żartuję, a telefonu niczym nie oblewałem, bo nie było takiej potrzeby. Ale zacznę od początku – czyli od wyglądu.

• Pierwszy kontakt z Corby jest bardzo dobry. Telefon wygląda bardzo estetycznie, chyba głównie dzięki tylnej, kolorowej części obudowy. W każdym bądź razie, aparat naprawdę przyciąga wzrok i pierwszy kontakt jest wielce obiecujący. Sam telefon dobrze leży w dłoni, a lekko prążkowany tył dobrze spełnia swoją anty-poślizgową funkcję.
• Obudowę zdejmuje się łatwo, miejsce na kartę pamięci jest dobrze widoczne i nie ma żadnego kłopotu w wkładaniem i wyjmowaniem nośnika (microSD). W obudowie mamy jeszcze przyciski do regulacji dźwięku, przycisk aparatu oraz prztyczek do blokowania ekranu, a także wejścia na ładowarkę i słuchawki. Resztą widać na zdjęciach.
• Jeżeli chodzi o komfort i jakość rozmowy to jest bardzo dobrze – głośniki dają radę jeżeli z kimś rozmawiamy, jednak jeśli chcemy zaszpanować na prywatce u koleżanki, to lepiej nie puszczajmy muzyki z tego telefonu. Głośnik umieszczony jest bowiem z tyłu obudowy i jasne jest, że jeśli nie chcemy uszkodzić i porysować ekranu nie możemy położyć telefonu głośnikiem do góry. Taki drobny szczegół. Sam dźwięk jest w porządku, do czasu aż puścimy heavy metal lub digital harsh hard-core. Myślę, że większość użytkowników będzie z jego jakości zadowolona.

• Jak radzi sobie interfejs Touchwiz? Myślę, że osoby, które miały już do czynienia z dotykowcami Samsunga nie będą miały problemu z aklimatyzacją. To bardzo dobrze pomyślany system i nawet początkujący użytkownik powinien szybko nabrać wprawy w jego obsłudze. Warto chwilę poświęcić temu co oferuje interface w połączeniu z  ekranem dotykowym Samsunga. Bardzo fajną opcją jest pasek narzędzi, który znajduje się po lewej stronie wyświetlacza. Wywołuje się go bardzo łatwo, a dzięki opcji drag’n'drop jego organizacja jest bardzo prosta. Wystarczy “złapać” i przenosić ulubione widgety według własnego uznania.  Tu pojawiają się jednak małe niedogodności. Według mnie ikonki są nieco za małe, co sprawia, że nie zawsze udaje się przeciągnąć to co się chce. Drobnostka, ale czasem potrafi wkurzyć. Sam pulpit ma 3 odsłony, które można bardzo łatwo przełączać. Niestety, ekran ma “tylko” 2,8″ VGA, a przez to zamiast wirtualnej klawiatury QWERTY mamy tylko odpowiednik klawiatury numerycznej. A jeśli jestem już przy klawiaturze, to znów pojawia się ten sam problem co przy widgetach z paska narzędzi – mam za grube paluchy :) Wprawdzie nie mam dłoni pianisty, ale drwalem też nie jestem i wielkość przycisków jest dla mnie niewystarczająca. Jakaś młoda dama powinna być jednak usatysfakcjonowana. Co najbardziej mnie drażniło w “dotykalności” tego modelu? Przeszukiwanie listy kontaktów! Czasem skrolując ją w poszukiwaniu odpowiedniej osoby zdarza się, że nieumyślnie zostanie włączony nie ten kontakt, który trzeba. Wszystko przez fatalny suwak, który umożliwia przeglądanie kontaktów tylko przez klucz alfabetyczny. Podobna sytuacja ma miejsce w niektórych opcjach telefonu – np. w zakładce z alarmami nie widać suwaka, dzięki temu trudno zorientować, że na ekranie nie widać wszystkich opcji. Po prostu nie zawsze wiadomo, że po przesunięciu na dół znajdziemy więcej opcji do wyboru. Bardzo sympatyczną funkcją jest smart unlock, dzięki której możemy odblokować telefon “wypisując” na ekranie jedną, wcześniej wybraną  literę alfabetu. Ogólnie rzecz biorąc, ekran jest bardzo czuły, jednak pewne niedoskonałości samego interfejsu nie pozwalają wykorzystać tego faktu do końca.
• Co mamy w środku? Na pewno znajdzie się tutaj chyba wszystko co mają nowe modele telefonów. Mamy przeglądarkę Web (ale ja polecam ściągniecie sobie jakiejś innej, bo ta nie jest zbyt dobra), bardzo fajnie jest urządzona komunikacja Bluetooth,  a przeglądanie zasobów karty jest bardzo proste. Mamy czytnik RSS, przelicznik, czasomierz, prezenciki od Google (funkcje Szukaj, Mail, Mapa). Dobrze spisuje się opcja Rozpoznawania muzyki - działa raczej bez zarzutu, chociaż jej przydatność jest wątpliwa :-).
• A jak radzi sobie aparat? Słabo! 2 Mpix to dziś naprawdę absolutne minimum, a jakość zdjęć jest bardzo słaba, szczególnie przy słabym świetle. Jest za to bardzo szybki :)  Bardzo słabo spisuje się także dyktafon, a nagrywany dźwięk jest fatalny.
• Bateria działa przyzwoicie bo 4-5 dni, chociaż to przecież kwestia użytkowania.

Na plus: Jest naprawdę ładny i kolorowy, dobrze zintegrowany ze społecznościówkami (Facebook, MySpace), ma wsparcie Google i dobry odtwarzacz MP3 (chociaż tylko do słuchawek). Telefon jest prosty w obsłudze i nie powinien sprawiać kłopotu młodemu człowiekowi nawet po kilku piwach ;). Interface jest dobry, chociaż mam wrażenie, że nie do końca dopracowany. Jest szybki!

Na minus: Fatalny aparat fotograficzny i dyktafon, niedociągnięcia interfejsu które mogą nieźle zdenerwować (przeszukiwanie kontaktów i pisanie SMS-ów; scrollowanie w ogóle; podczas wybierania kontaktu, który ma np. 2 numery telefonu nie wiemy pod który numer dzwonimy, bo pole z numerem jest zasłaniane informacją o klawiszu zawieszenia).

Reasumując: Samsung Corby to faktycznie telefon dla młodzieży. Jeśli ktoś chciałby pochwalić się komórką z dotykowym interfacem i przedkłada design nad użyteczność to jest to model dla niego. Gdyby jednak komuś zależało na pracy z telefonem i robieniu czegoś więcej niż wstawianie zdjęć na Facebook, to zdecydowanie odradzam. Osobiście, za tę cenę (około 600 PLN) wolałbym zainwestować w coś bardziej praktycznego, ale może po prostu się starzeję?

Muszę też zaznaczyć, że model, który akurat miałem okazję testować jest egzemplarzem trochę wcześniejszym niż te, które są w sprzedaży. Możliwe, że młodsze sztuki działają trochę lepiej!

Ponieważ część z tych aplikacji już omawiałem, o niektórych tylko wspomnę. Możecie o nich przeczytać trochę więcej klikając na linki.

• Google Maps
  
• You Tube – co tu dużo mówić. Jeśli masz w telefonie Wi-Fi to nie musisz mieć komputera żeby oglądać ulubione teledyski czy trailery. Filmy dostępne przez komórkę są w jakości QVGA, czyli raczej średnio. Dostęp możliwy przez m.google.com, ale można też ściągnąć aplikację mobilną.

• Gmail – jestem wielkim fanem tego rozwiązania i osobiście korzystam. Funkcjonalność niestety nie pełna, ale wystarczająca skorzystania, gdy nie mamy dostępu do komputera.

• Opera Mini
  
• Quick Office – absolutny must-have dla osób zawodowo korzystających z telefonu. Piekielnie praktyczne.

• Snaptu - to taka ładniejsza i bardziej bajerancka wersja M-Listy, czyli wszystkie potrzebne linki w jednym miejscu, na dodatek oznaczone ładnymi, kolorowymi ikonkami. Zacna rzecz!

• AccuWeather – podobno najlepszy program pogodowy dostępny na Symbiana. Zawiera bardzo dużo opcji (prognoza dzienna, mapy, nawet integracja z Twoim GPS) i aż dziwi, że jest za darmo. Niezbędnik meteoropaty.

• Wireless keyboard - to w prawdzie nie jest tylko aplikacja, ale o tym, że taka rzecz może się przydać nie trzeba nikogo przekonywać. Łączność możliwa za pomocą Bluetooth lub kabla.
• PhoneTorch - program, który wykorzystuje diody LED zamontowane przy aparacie fotograficznym waszej Nokii jako prawdziwą latarkę. Teraz i Ty możesz zostać Jaśnie Oświeconym Panem! BTW: w sieci można znaleźć także podobny w działaniu program, który zamiast diod wykorzystuje ekran wyświetlacza wyświetlając na nim białe tło w trybie pełnoekranowym. Ale to soft dla lamerów! ;-)

• JoikuSpot Light FREE Hotspot – hehe, sztuka dla sztuki można by powiedzieć. Aplikacja, która pozwala zrobić ze swojej komórki prawdziwy Hotspot 3G, do którego można podłączyć inne urządzenia. W wersji Premium mamy zapewnioną pełną ochronę i protokoły e-mail.
• Nimbuzz – czyli komunikator internetowy plus funkcje VoIP. Szczerze? To o wiele lepsze niż Mobilne GG, szkoda, że z GG korzysta tak wielu moich znajomych…

• Qik - świetny program do zarządzania nagraniami video w czasie rzeczywistym. Live streaming dla zwykłego gościa jak przekonują nas dystrybutorzy programu. Bardzo fajne!
• Mobbler – no, panowie, ściągajcie Mobblera i pokażcie co tam macie w … odtwarzaczu MP3! Czyli program do scrobblingu utworów na Last.Fm.
• Parlingo - podobna aplikacja do Nimbuzz, z tą różnicą, że jest kompatybilna z GG. Dużo ciekawych funkcji, takich jak na przykład lokalizacja znajomych na mapie.
• Psiloc World Traveler - czyli duża pomoc dla podróżujących raczej na własną rękę. Jeśli jesteś cieniasem i latasz tylko z biurami podróży do trzygwiazdkowych hotelów, to na nic Ci się to nie przyda. World Traveler to aplikacja, która powie Ci jaka będzie pogoda za 5 dni, jaki jest kurs walut, która jest godzina w Stambule, a także posłuży Ci za mapę. Wszystko to w wersji darmowej, za odpowiednią opłatę dostaniesz jeszcze wyszukiwarkę lotów.
• Paint Pad – czyli taki windowsowski Paint na Nokię. Kilka podstawowych narzędzi pozwoli Ci dorysować wąsy sfotografowanej przed chwilą osobie. Dostępny w Ovi Store, którą tak na marginesie to też warto mieć zainstalowaną.
• X-Plore - ach, przypominają się czasy DOS i Norton Commandera ;-) A tak na serio, to prosty w obsłudze menadżer plików. Podstawa.

• TFL Tube Map – ta aplikacja wcale nie musiała się tu znaleźć, ale, jako że sam niedługo wybieram się do Lądka postanowiłem ją umieścić. Zresztą, sam Londyn to chyba największe polskie miasto, więc pomoc w poruszaniu się po plątaninie tamtejszego metra jest jak najbardziej mile widziana.

No i na dziś tyle :-) Czekam na lepsze propozycje programów, te niekoniecznie wszystkim muszą się przydać.

Źródło, Foto: AllAboutSymbian

Foto: Gustav H

• Symbian jest systemem dedykowanym na telefony komórkowe i jakkolwiek głupio by to nie brzmiało jest rozwijany z uwzględnieniem tej platformy sprzętowej, co pociąga za sobą wiele konsekwencji. To jest po prostu software stworzony do telefonu :)

• Dla mnie osobiście największą zaletą Symbiana jest jego popularność. Jest on instalowany na bardzo wielu modelach kilku marek, a to sprawia, że nawet gdy przesiądziesz się z Nokii na Sony Ericssona nie doznasz apopleksji przy próbie wysłania SMS. Różnice będą widoczne, ale co Symbian to Symbian :-)
• Symbian jest stabilny! Może nie każdy ma takie doświadczenia, ale ja uważam, że jest to OS, któremu można zaufać jeśli chodzi o zaufanie do poziomu jego pracy.

• Symbian jest szybkim OeSem. Oczywiście, jeśli mamy zainstalowanych miliard aplikacji, które uruchamiają się przy starcie telefonu, możemy cierpieć. Jednak jeśli zdarza nam się często próbować nowe programy i instalować, a później je usuwać to nie powinno to raczej wpłynąć na pracę systemu. Aż dziwne :) Telefony z Symbianem włączają się zresztą dosyć szybko.

• Fakt, że system ten tworzony jest pod C++ sprawia, że dla zaawansowanego użytkownika nie ma rzeczy niemożliwych do zrobienia na Symbianie. Może trochę przesadziłem, ale ilość cracków i DIY ulepszeń jest imponująca. Przy tym punkcie warto także dodać obsługę przez OeSa plików Java.

• Kompatybilności z wieloma środowiskami, nie tylko z wyżej wymienioną Java – warto dodać, że Symbian ma wsparcie dla takich standardów i środowisk jak MMS, IPv6, WCDMA oraz oczywiście Bluetooth.Wspiera też pewnie wiele innych, które mają małe zastosowanie, albo na razie nie są tak popularne.

• Środowisko Symbian jest oprogramowaniem, które może “polatać” na naprawdę wielu modelach telefonów co sprawia, że nie musisz się rozstawać z Symbianem przy zmianie telefonu!

• Symbian daje nam wolny wybór przy wyborze aplikacji jakie chcemy mieć na swoim telefonie. Nie chcesz IE lub Safari? No to nie masz! ;-)

• Last but not least – część kodu OeSu jest już na wolnej licencji! Viva la Open Source! ;-)

Na teraz to tyle, chociaż mam już w głowie kilka myśli do następnego wpisu, w którym wymienię wady eski. Zdaję sobie sprawę, że moje wnioski są bardzo ogólne i, że wielu z Was się z nimi nie zgodzi. Podejrzewam, że szczególnie jeśli chodzi o szybkość systemu ;-) Oczywiście, krytykę i wszelkie podpowiedzi przyjmę z miłą chęcią, więc zapraszam do pisania własnych spostrzeżeń.

Foto: James Nash (aka Cirrus)

Praojcem dzisiejszego Symbiana był system EPOC brytyjskiej firmy PSION. Został stworzony z myślą o palmtopach produkcji tej firmy, a początków tego systemu można poszukiwać gdzieś pod koniec lat 90-tych. Nazwa pochodzi podobno od Electronic Piece Of Cheese (przezabawne), chociaż zważywszy na swoje umiejętności powinien nazywać się raczej EPOSh. System napisany był w C, a działał na sprzętach z procesorami Intel 8086, pracował zaś tylko na pamięci ROM.

Na początku lat 90-tych system przemienił się w coś, co w nomenklaturze geeków nazywa się EPOC32, a w latach późniejszych przeistoczyło się właśnie w Symbiana. EPOC32 był w dalszym ciągu systemem na palmtopy, miał graficzny interfejs, a obsługa przypominała podobno bardziej komputer niż telefon. To jednak jest, że się tak wyrażę, pieśnią przeszłości, bo w 1998 roku producent systemu PSION zmienił nazwę na Symbian Ltd., a tym samym stał się spółką joint venture w skład w której wchodziły ówczesne tuzy młodej jeszcze telefonii komórkowej – Ericsson, Nokia oraz Motorola.

System EPOC na palmtopie PSION

Pierwszym telefonem zaopatrzonym w system Symbian była bajerancka jak na te czasy Nokia 9210 Communicator. Ważną informacją jest fakt, że system obsługiwał technologię Bluetooth, wtedy też jeszcze młodziutką zresztą. Jak łatwo się domyśleć, interfejs projektowany był z myślą o urządzeniach łączących w sobie cechy telefonu i PDA. Przez długi okres czasu był to główny kierunek rozwoju systemu.

Prawdziwy wypas dla użytkowników tego OeSu nadchodzi wraz z rokiem 2001 i telefonem Nokia 7650 – pierwszego modelu fińskiego producenta wyposażonego w aparat fotograficzny. W końcu Symbian pokazuje na co go stać – telefon ten nie tylko robi zdjęcia, ale także obsługuje e-maile oraz MMS (niektóre telefony nie potrafią robić tego do dzisiaj… ;-), obsługuje GPRS, ma także obsługę Java oraz wsparcie dla EPOC. Od tego telefonu zaczyna się tak naprawdę seria S60, dzięki której można było wycisnąć z pierwszych smartfonów naprawdę bardzo, bardzo dużo. Prosty w odbiorze interfejs sprawił, że obsługa tych telefonów jest prawdziwą przyjemnością. Warto przy tym dodać, że UI w pewnym momencie został rozdzielony, dlatego interfejsy Nokii i Ericssona tak się od siebie różniły, mimo tej samej platformy.

W 2004 roku firma PSION pozbyła się swoich udziałów w firmie Symbian, co w zasadzie nie wpłynęło w żaden sposób na jego rozwój. No, chyba, że pozytywnie. W tym samym roku pojawia się pierwszy robak na telefony z tym systemem – Cabir. Co ważne, rozprzestrzeniał się on za pomocą Bluetooth, a dopiero jego następca Mabir wykorzystywał do tego celu wiadomości MMS.

W tym samym roku pojawia się nowa wersja Symbiana – 8.0 i warto przy tym dodać, że oznaczało to wsparcie dla 3G, OpenGL, a później także i możliwość kręcenia filmów w jakości zbliżonej do VHS. Na przełomie 2004 i 2005 do życia powołana została wersja 9.0, która zaczęła obsługiwać między innymi Bluetooth 2.0. Kolejne wersje to kolejne ulepszenia takie jak: obsługa języka wietnamskiego (wypas), wsparcie Wi-Fi, wersja 9.4 przyśpieszyła uruchamianie programów o 75%, a 9.5 umie obsługiwać mobilną cyfrową telewizję.

Co tu dużo mówić, Symbian to mistrzostwo świata jeżeli chodzi o UI i możliwości użytkowe. Niestety, bardzo szybko się starzeje co widać już na tle nowszych telefonów i młodszych systemów. Mimo wszystko, to chyba wciąż numer jeden na świecie!

Źródło i Foto: Wikipedia

• Nokia 7110 – pierwszy telefon z przeglądarką WAP. Chociaż nie wygląda na coś nowatorskiego :) Oprócz tego zaopatrzony był w IRDA.
• Benefon Esc! – ważny z jednego powodu: w tym modelu zintegrowano bowiem funkcję komórki z lokalizatorem GPS. W 2000 roku nie było to bowiem takie znów oczywiste.
• Samsung SPH-M100 Uproar – może i wygląda jak zapalniczka, ale jest to pierwszy telefon, który był zdolny do odtwarzania muzyki w formacie MP3 (64 MB pamięci!). Pod tym względem wyjątkowy.
• Nokia 3210 – jeden z najpopularniejszych modeli Nokii. W dodatku jeden z pierwszych, który obciachową już antenę miał wbudowaną w środku obudowy. Miał też  słownik T9, a na całym świecie sprzedano aż 160 milionów sztuk tego modelu – wynik naprawdę imponujący.
• Nokia 3310 – jak dla mnie, niekwestionowana królowa wśród telefonów. Jest mała, poręczna, prosta w obsłudze i w zasadzie niezniszczalna podczas normalnego użytkowania. Moim skromnym zdaniem, telefon stulecia :) Na pewno dla wielu z Was pierwszy telefon jaki mieliście. Dla mnie też!
• Nokia 5510 – 64 MB pamięci, co wciąż nie było znów takie oczywiste w 2001 roku. Popularny ze względu na pełną klawiaturę QWERTY, co było bardzo nowatorskie jak na tamte czasy.
• Ericsson T39 – kolejny telefon, który wygląda jak komunikator ze Star Treka, a mimo to ma w sobie coś co pozwoliło znaleźć mu się w dzisiejszym tekście: technologię Bluetooth!
• Ericsson T68 – pierwszy telefon, który miał funkcję wysyłania i odbierania wiadomości MMS. Aparatu wbudowanego wprawdzie nie miał, ale można było sobie dokupić do niego zewnętrzny moduł :)
• Nokia 3510(i) – pierwsza Nokia z kolorowym wyświetlaczem, jednocześnie pierwszy szerzej znany model z dostępem do łączności GPRS.
• Nokia 7650 – a to z kolei pierwsza Nokia z wbudowaną kamerą, ponadto gwiazda filmu Raport Mniejszości ;) Bajerancka.
• Sony Ericsson P800 – połączenie telefonu i PDA. Czyli, jednym słowem smartphone w dodatku z ekranem dotykowym i 128 MB pamięci. LOL.
• Sanyo SCP-5300 – pierwszy telefon z wbudowaną kamerą. Zdjęcia nią zrobione miały oczywiście fatalną jakość, ale telefon był na zachodzie i w Azji bardzo popularny. W Polsce chyba go nie uświadczymy.
• Nokia 1100 – bardzo popularny telefon, świetny design. Ostatnio stała się głośno o nim, z powodu w jaki został przerobiony przez pewnych pomysłowych złodziei…
• Nokia N-Gage – połączenie telefonu i Game Boya. Model ten nie odniósł zbyt wielu sukcesów komercyjnych, ale chociaż wyglądał nieźle ;-)
• PalmOne Treo 600 – to jest to! 4 dni bez ładowania, połączenie telefonu, PDA oraz aparatu fotograficznego sprawiło, że smartphone ten stał się przebojem, szczególnie na rynku biznesowym. Dziś klasyk, szczególnie w Stanach Zjednoczonych.
• BlackBerry Quark 6210 – kolejna biznesowa kosa, pierwszy telefon z systemem RIM.
• BlackBerry 7210 – to samo co wyżej, tylko że z kolorowym wyświetlaczem.
• Nokia 7600 – pierwszy telefon Nokii 3G. Piątka z plusem za futurystyczny design. Tylko jak z tego korzystać? Wygląda na oporny model jeśli idzie o współpracę …

OK! Na dziś to wszystko, zatrzymujemy się gdzieś na końcówce roku 2003. Następne modele które Wam pokaże na pewno będą już dużo bardziej współczesne i coraz bardziej będą przypominały te, których używamy i dzisiaj.

Źródło: webdesignerdepot.com, wikipedia

Foto:flattop341

Jako przykład Dziennik Internautów podaje Motorolę, która przy współpracy z pewnym salonem jubilerskim urządziła pewną akcję reklamową. Za dodatkowy kanał przekazywania informacji posłużył w tym przypadku system Bluetooth. Otóż osoby przechodzące koło tego salonu, mające w dodatku komórki z włączoną opcją “błękitnego zęba” dostawały wiadomość z zachęcającą prośbą o wejście do sklepu.

Technicznie to bardzo proste. Wystarczy w takim sklepie umieścić odpowiedni nadajnik (działa w promieniu 100 metrów) i czekać na ludzi, którzy dostaną wiadomość. Jak uniknąć tego typu nachalnego marketingu? Wystarczy wyłączyć opcję Bluetooth w swoim telefonie. Ma to kilka zalet:

• Unikamy właśnie takich niechcianych zaproszeń.
• Unikamy możliwości włamania do naszego niezabezpieczonego telefonu – a możemy w ten sposób stracić zawarte w nim poufne informacje.
• Telefon bez włączonego systemu Bluetooth działa o wiele dłużej.

Tylko czekać, aż temat podchwycą np. księżą i w ten sposób zachęcać będą do udziału w mszy :)

Źródło: Dziennik Internautów

Foto: svilen001